Darmkanker is de op één na grootste oorzaak van kanker-gerelateerd overlijden in de westerse wereld. Elk jaar worden in Nederland 15.000 nieuwe patiënten gediagnostiseerd. Overlijden als gevolg van darmkanker is vrijwel altijd het gevolg van uitzaaiingen die in ongeveer de helft van de patiënten ontstaan, meestal in de lever. Patiënten met uitzaaiingen die niet in aanmerking komen voor lever chirurgie worden doorgaans behandeld met chemotherapie. Echter, de momenteel beschikbare therapieën resulteren niet in genezing. Daarnaast versterken de bijwerkingen van de chemotherapie het kanker cachexie syndroom. Kanker cachexie resulteert in zwaar ongewenst gewichtsverlies, waarbij gewichtsverlies van 20% van het totale gewicht geregeld voorkomt. In 50 tot 80% van alle kankerpatiënten treedt het kanker cachexie syndroom op. Hierbij verliest de patiënt niet alleen vetweefsel, maar juist ook spierweefsel. Daarnaast hebben patiënt last van verminderde voedsel inname, verslechterde functie van het immuunsysteem en achteruitgang van spierfunctie. Kanker cachexie leidt dan ook in veel gevallen tot een verhoogd aantal complicaties. Het wordt gezien als de directe oorzaak van tenminste 20% kanker-geassocieerd overlijden. Een veelbelovende “therapie” voor kanker cachexie is een speciaal dieet met ingrediënten die bijvoorbeeld spiereiwitsynthese stimuleren, spiereiwitafbraak remmen en het immuunsysteem verbeteren. Tijdens dit project zullen we diëten testen met als doel het beste dieet te vinden die uiteindelijk de kwaliteit van leven van een darmkankerpatiënt kunnen verbeteren. Omdat veel patiënten tijdens hun ziekte worden behandeld met chemotherapie, kijken we in project ook naar de interactie van verschillende therapieën met de diëten. Naast de preventie en vermindering van het kanker cachexie syndroom, is het verminderen van uitzaaiingen erg belangrijk in darmkanker. Er zijn aanwijzingen dat meer bewegen leidt tot minder uitzaaiingen in darmkankerpatiënten. Echter, experimenteel bewijs voor een verband tussen lichamelijke activiteit en vermindering van uitzaaiingen is er nog niet. Daarom onderzoeken we of er een verband is tussen lichamelijke activiteit en vermindering van de vorming van uitzaaiingen. Daarnaast zijn we geïnteresseerd of verhoogde lichamelijke activiteit ook de effecten van behandeling kan verbeteren.
Het welzijn en de overleving van darmkankerpatiënten zal verbeteren wanneer een dieet kan bijdragen aan een betere conditie en behoud van spieren. Wanneer uit de bewegingsstudie blijkt dat lichamelijke activiteit het ontstaan en uitgroeien van uitzaaiingen remt, zullen de bewegingsvoorschriften voor patiënten aangepast worden. Als we diëten kunnen identificeren die een remmend effect hebben op spierverlies, dan zal dit leiden tot meer wetenschappelijk onderzoek naar de ontwikkeling van medicijnen/medische diëten tegen het spierverlies. Wanneer er uit de bewegingsstudie blijkt dat er een verband bestaat tussen lichamelijke activiteit en uitzaaiingsgedrag en therapie respons, zal dit leiden tot vervolgonderzoek waarbij deze relatie verder zal worden onderzocht. Indien er succesvolle resultaten worden behaald in zowel de dieet- als de bewegingsstudie, zullen we in latere onderzoeken ook de combinatie van deze twee onderzoeken.
In dit onderzoek wordt gewerkt met muizen.