Het project heeft als doel de prognose van patiënten met aangeboren hartafwijkingen te verbeteren.
Hiertoe zullen wij:
- de bijdragen van groei en celdeling aan het aanpassingsvermogen van het hart op aangeboren hartafwijkingen bestuderen;
- de effecten hiervan op de al bekende aanpassingsmechanismen bestuderen.
Met de verworven kennis is het mogelijk op zoek te gaan naar behandelmogelijkheden om hartfalen bij patiënten met aangeboren hartafwijkingen te voorkomen of te genezen. Ook kan de kennis gebruikt worden om hartfalen bij deze patiëntengroep in een vroege fase te herkennen en risicofactoren hiervoor aan te wijzen.
Aangeboren hartafwijkingen zijn de meest voorkomende geboorteafwijkingen. Ondanks de sterke verbetering in overleving van aangeboren hartafwijkingen op jonge leeftijd overlijden veel patiënten op volwassen leeftijd aan de gevolgen hiervan.
Belangrijke doodsoorzaken die gerelateerd zijn aan aangeboren hartafwijkingen zijn hartfalen, hoge bloeddruk in de longen en hartritmestoornissen. Het falen van de rechter hartkamer is de belangrijkste voorspeller van overlijden bij twee van deze oorzaken: hoge bloeddruk in de longen en hartfalen.
Rechtsfalen is een speciale vorm van hartfalen, ook omdat de rechter hartshelft op veel punten wezenlijk anders is dan de linker hartshelft: de vorm is anders, de rechter hartshelft is opgebouwd uit andere voorlopercellen en hij reageert heel anders op prikkels.
De behandeling van patiënten met rechtsfalen wordt belemmerd doordat wij:
- Niet goed weten welke signalen erbij betrokken zijn;
- De patiënten pas laat herkennen;
- Er geen specifieke therapie is voor deze vorm van hartfalen.
De oorzaken van rechter kamer falen zijn niet bekend, maar vermoedelijk speelt een langdurige overbelasting van het hart een belangrijke rol. Deze overbelasting kan worden veroorzaakt door verhoogde druk en/of door een te hoog bloedvolume in de rechter hartkamer. Eerder onderzoek heeft aangetoond dat dit leidt tot verminderde ontspanning van het hart. Dit veroorzaakt een gestoorde functie van de rechter kamer in de rustfase van het hart.
Eerdere pogingen om behandelstrategieën voor rechter kamer falen te vinden, hebben bij dierproefexperimenten slechts geleid tot beperkte verbetering. Geneesmiddelen die bewezen effectief zijn bij de behandeling van linker kamer falen, hebben op de rechter kamer een gering effect.
In tegenstelling tot wat lang werd gedacht, hebben hartcellen de mogelijkheid om ook na de geboorte te delen en schade die het hart ondergaat (in enige mate) te herstellen. Wij vermoeden dat de groei en ontwikkeling van het hart op de kinderleeftijd een beschermend effect heeft op de hierboven beschreven doodsoorzaken. Het versterken van beschermende signalen kan ook een belangrijke strategie zijn om falen uit te stellen of te voorkomen. In het experiment willen we onderzoeken of en hoe de groei en celdeling tijdens de ontwikkelingen van het hart kunnen bijdragen aan de aanpassing op aangeboren hartafwijkingen. Een betere behandeling van rechter hartkamer falen van patiënten met aangeboren hartafwijkingen is het uiteindelijke doel.
Het onderzoek wordt uitgevoerd met muizen en ratten.