NTS 2017844 Gekweekte lichaamseigen bloedvaten vervangen zieke bloedvaten.

Een groot deel van vaatziekten is het gevolg van aderverkalking, waarbij bloedvaten worden afgesloten en delen van het lichaam geen zuurstofrijk bloed krijgen. Jaarlijks krijgen 300 duizend patiënten omleidingen (bypass operaties) van verkalkte kransslagaderen van het hart, waarvoor vaak bloedvaten uit armen en benen worden gebruikt. Helaas zijn deze (eigen) bloedvaten niet altijd beschikbaar doordat zij ook zijn verkalkt of al bij eerdere operaties gebruikt zijn. Bovendien is de duurzaamheid van deze bloedvaten beperkt. Voor deze patiënten, maar ook patiënten met nierfalen die regelmatig dialyse nodig hebben, of problemen hebben met de bloedvaten in de benen (perifeer vaatlijden), zijn gekweekte lichaamseigen bloedvaten een uitkomst.De huidige beschikbare kunstvaten (gemaakt van niet-oplosbaar kunststof) blijken alleen goed te functioneren als ze een diameter hebben groter dan zes millimeter. Bij kleinere bloedvaten, zoals de kransslagaders (met een diameter van drie tot vier millimeter) blijkt dat na drie jaar nog maar één op de vier van dit soort kunstvaten doorgankelijk blijft. Daarom worden deze nu in de praktijk niet graag gebruikt. Er is dus vraag naar kunstbloedvaten met een kleine diameter die dezelfde kwaliteit en eigenschappen hebben als gezonde vaten. Hiervoor is een materiaal nodig dat levenslang meegaat, zichzelf repareert, meegroeit met én zich aanpast aan de omstandigheden in het lichaam. De regeneratieve geneeskunde houdt zich bezig met de ontwikkeling van dit soort kunst-bloedvaten. Er is een veelbelovende nieuwe methode om in het lichaam bloedvaten van lichaamsweefsel te laten groeien. Bij deze techniek wordt een ziek bloedvat vervangen door een biologisch afbreekbare kunstbloedvat. Dit trekt vervolgens lichaamseigen cellen uit het bloed aan, die daarna uitgroeien tot bloedvat weefsel. Tegelijkertijd breken ze de kunstbloedvaten, gemaakt van biologische afbreekbaar kunststof, langzaam af, waarna alleen het nieuwe bloedvat van lichaamseigen weefsel overblijft. Zo’n kunstbloedvat moet aan een aantal voorwaarde voldoen. Ten eerste moet het kunstbloedvat geschikte cellen uit het beenmerg aantrekken. Daarnaast is het belangrijk dat de afbraak van het kunstbloedvat in balans is met de weefselgroei. In deze studie testen we de snelheid waarmee de cellen het kunstbloedvat afbreken en analyseren we of het gevormde weefsel voldoet. Dit doen we in ratten, waarbij de grote lichaamsslagader in de buik wordt vervangen door een kunststofbloedvat. We proberen drie materialen uit. De ratten volgen we over een lange periode om te achterhalen welke van deze materialen het meest geschikt en veilig is.