NTS 2017842 Zenuwprikkeling als therapie tegen chronisch darmontsteking ziekten

Het is al decennia lang bekend dat er nauw verband bestaat tussen het zenuwstelsel en het afweersysteem. In recente studies is vooruitgang geboekt in het gebruiken van deze samenhang voor de behandeling van chronische ontstekingsziekten. Het basisidee is het prikkelen van een
zenuwbundel om het ontstekingsproces in chronische ontstekingsziekten te remmen. Gebleken is dat het zenuwstelsel een sterkere invloed heeft op ontstekingsprocessen dan eerder werd aangenomen.
De wetenschappelijke vraagstelling is of het elektrisch prikkelen van zenuwen een aantrekkelijke behandeling is bij chronische aandoeningen als reumatoïde artritis of colitis (aanduiding voor de ziekte van Crohn en colitis Ulcerosa). Uit recente studies bij patiënten is gebleken dat prikkeling van de
grootste zenuw van ons lichaam, de nervus vagus, ontstekingen kan remmen. Dat leidt tot een afname van klachten. De effecten waren meetbaar maar niet heel sterk. Toch zijn patiënten blij met deze therapie omdat er geen medicijnen nodig zijn. De prikkeling die wordt gebruikt, is niet specifiek gericht op het ontstoken gebied en het is onbekend hoe zenuwen ontsteking remmen. We verwachten
dat zenuwprikkeling effectiever kan zijn als de zenuwen van het ontstoken orgaan worden aangepakt. De behandeling moet dan zo worden aangepast dat de ontstekingscellen geremd worden. Dit willen we in dierenexperimenten aantonen. In oudere studies werd voornamelijk de grote hersenzenuw, de nervus vagus, geprikkeld. Nu weten we uit recent onderzoek, dat het prikkelen van andersoortige zenuwen, de sympathische zenuwen, veel effectiever zal zijn. Deze zenuwen sturen veel organen aan die betrokken zijn bij de afweer van het lichaam. In dit project willen we bewijzen dat er samenwerking is tussen zenuwen die de darm en de afweerorganen prikkelen. Als we dan die zenuwen gaan
prikkelen willen we kijken of dit de ziekteverschijnselen bij colitis en artritis in proefdieren vermindert. Daarbij willen we het elektrische signaal op de zenuwbundel zo goed mogelijk inregelen om een zo groot mogelijk effect op de afweer te hebben. Nadat de werkzaamheid van onze implanteerbare electroden in ratten en muizen zal zijn aangetoond, zullen we dezelfde manier van zenuwprikkeling
ook in de mens toepassen. Het gebruik bij patiënten van dit innovatieve principe is binnen handbereik, want implanteerbare apparaten voor de behandeling van chronische ziekten zijn reeds goedgekeurd in Amerika.