Recentelijk is gewrichtsdistractie, een behandeltechniek waarbij twee delen van een (knie)gewricht tijdelijk uit elkaar worden gehouden met behulp van een frame, ontwikkeld om een versleten gewricht (artrose) te behandelen. De afgelopen jaren is een groot aantal patiënten met een versleten kniegewricht en die in aanmerking kwamen voor een kunstknie behandeld
met deze gewrichtsdistractie wat een goed resultaat opleverde: de patiënten kregen minder pijn en bewogen soepeler voor een langdurige periode. Opvallend was dat ook het weefsel in het kniegewricht (het kraakbeen) herstelt, iets wat voor lange tijd als onmogelijk werd gehouden. De distractie behandeling kan het vervangen van het eigen gewricht hiermee langdurig
uitstellen. Het is onbekend hoe deze kniedistractie de gezondheid van het gewricht precies herstelt en hoe het de pijnlijkheid vermindert. In dit project zal worden uitgezocht op welke manieren de weefsels in het gewricht reageren na distractie om dit herstel proces beter te begrijpen. Er is een vermoeden dat stamcellen mogelijk een rol spelen en ook dit wordt verder onderzocht. Hiermee wordt onderzocht welke (cel) reacties de sleutel vormen tot dit weefselherstel. Deze kennis is draagt bij aan het verder verbeteren van de gewrichtsdistractie behandeling en geeft mogelijk nieuwe mogelijkheden voor behandeling.
Artrose is niet te genezen. Deze patiënten worden dan ook meestal behandeld met pijnstillers en adviezen omtrent het levenspatroon. Wanneer de slijtage zo ernstig is dat de patiënt veel pijn heeft en/of niet meer kan lopen, wordt een gewricht vervangen door een kunstgewricht (prothese). De levensduur van een prothese ligt rond de 15 tot 20 jaar. Dit kan een probleem zijn voor patiënten die op een leeftijd jonger dan 60 jaar geopereerd worden en er vaak opnieuw vervanging van het gewricht nodig is. Deze zogenaamde revisie is zeer complex en kent een slechte uitkomst. Voor deze specifieke doelgroep is de distractietechniek ontwikkeld. Deze studie zal zorgen voor de verdere wetenschappelijke onderbouwing van het herstellend effect van de distractie. De opgedane kennis draagt bij om de behandeling te gebruiken bij een bredere groep patiënten met gewrichtsslijtage toegepast worden (mogelijk ook andere gewrichten). Daarnaast kan het helpen om de behandeling verder te verfijnen. Tevens kan de opgedane kennis gebruikt worden om nieuwe behandelingen te ontwikkelen die zich richten op het stimuleren van het eigen herstelmechanisme van het gewricht. Op de lange termijn zullen dan minder patiënten vergevorderde artrose ontwikkelen.
In dit onderzoek wordt gewerkt met honden.