Er zijn nieuwe injecteerbare biomaterialen ontwikkeld die als drager kunnen dienen voor een verscheidenheid aan geneesmiddelen. Ze zijn in staat om medicijnen langdurig en op een gecontroleerde manier af te geven.
Hierdoor kunnen deze materialen als uitstekende behandelingsbasis dienen bij veel ziekten (bijvoorbeeld suikerziekte, reuma en vorming van littekens). Maar voordat ze kunnen worden toegepast, moet eerst worden onderzocht wat de reactie van het afweersysteem is op deze materialen, de zogenaamde weefselreactie. Een ongunstig verloop van de weefselreactie kan namelijk de doelmatigheid van het geïnjecteerde materiaal nadelig beïnvloeden.
Bij materialen waar een milde afweerreactie te zien is zal tevens worden onderzocht hoe medicijnen worden vrijgegeven na injectie van de materialen. Dat gebeurt met een modelmedicijn dat geen invloed heeft op het welzijn van de proefdieren.
Maatschappelijk
Omdat ze in staat zijn om lang en gecontroleerd medicijnen af te geven kunnen de nieuw ontwikkelde injecteerbare materialen gebruikt worden bij de behandeling van verschillende ziektes. Bijvoorbeeld bij patiënten die aan diabetes lijden: hier kunnen de materialen zorgen voor een betere kwaliteit van leven. Na injectie wordt gedurende een langere periode dagelijks kleine hoeveelheden insuline vrijgeven. Hierdoor blijft de bloedsuikerspiegel gelijk zonder dat de patiënt dagelijks meerdere malen insuline hoeft te injecteren.
Wetenschappelijk
Alle materialen die ingebracht worden in het lichaam, brengen een weefselreactie op gang. Deze reactie kan een goed functioneren van het materiaal en de afgifte van verschillende medicijnen in de weg staan. Daarom is het nodig om de mate te bepalen waarop de weefselreactie tegen de betreffende materialen optreedt. Ook moet het tijdsbestek worden vastgesteld waarin het medicijn vanuit de materialen wordt vrijgegeven.
In dit onderzoek wordt gewerkt met muizen en ratten.