Chronische ziekten, waaronder kanker, nierfalen, COPD en hartfalen maar ook normale veroudering gaan vaak gepaard met verlies van spiermassa en spierfunctie. Zeker bij ziektes als kanker kan dit zeer ernstige vormen aannemen. Het draagt bij aan een verhoogde morbiditeit (aanwezigheid en ernst van de kenmerken van de ziekte) en het heeft zelfs invloed op de mortaliteit (overlijden). Daarnaast kan spierverlies leiden tot een verlaagde effectiviteit van behandelingen en de kwaliteit van leven negatief beïnvloeden. Een chronisch verhoogde ontstekingsactiviteit blijkt een belangrijke rol te spelen bij de door
ziekte of veroudering gestimuleerde spierafbraak. Met deze diermodellen willen we beter inzicht krijgen in de onderliggende mechanismen van ernstig spierverlies bij kanker en andere chronische ziekten, teneinde eerder en effectiever te kunnen ingrijpen.
De uitkomsten van dit onderzoek dragen bij aan de ontwikkeling van therapieën, gericht op een beter behoud van spiermassa tijdens chronische ziekte en veroudering. Dergelijke therapieën zullen resulteren in een betere kwaliteit van leven en grotere kans op herstel van patiënten met chronische ziekten die gepaard gaan met ernstig spierverlies, zoals kanker, COPD, hartfalen en nierfalen. Daarnaast draagt behoud van spiermassa bij aan een betere zelfredzaamheid en een verminderde kans op botbreuken na vallen bij ouderen en voorgenoemde patiëntengroep.
In dit onderzoek wordt gewerkt met muizen.