Chronisch nierfalen treft in Nederland ongeveer een op de tien volwassenen. Mede door het sterk verhoogde risico op hart en vaatziekten hebben nierpatiënten vaak een verminderde kwaliteit van leven en sterk vergrootte kans op voortijdig overlijden. Ongeacht de oorzaak is chronisch nierfalen het resultaat van een toenemende beschadiging en verlies van functie van het nierweefsel met helaas vaak als resultaat een totaal verlies van de nierfunctie en een noodzaak voor nier-vervangende therapie zoals nierdialyse of, zo mogelijk, een niertransplantatie. Er zijn aanwijzingen dat een extra laag van regulatie van genexpressie (genaamd “post-transcriptionele regulatie”) een centrale rol speelt in het moduleren van de ontwikkeling van nierfalen maar ook het herstellend. vermogen van de nier. In dit project gaan we onderzoeken of het moduleren van deze extra laag de ontwikkeling van nierschade zou kunnen remmen en de nier kan stimuleren om zijn zelfherstellend vermogen te verhogen en de achterliggende mechanismes beter te begrijpen. Dit zou uiteindelijk de mogelijkheid kunnen bieden om therapeutische strategieën te ontwikkelen die aanzetten tot regeneratie van de nier en de ontwikkeling van chronisch nierfalen kunnen
remmen.
Maatschappelijk belang:
Het vinden van nieuwe therapeutische targets zou uiteindelijk kunnen leiden tot de ontwikkeling van nieuwe medicijnen die het ziekteverloop van patiënten met nierfalen drastisch kunnen verbeteren.
Wetenschappelijk belang:
Meer inzicht krijgen in de (post-transcriptionele) regulatie rondom nierfalen
en de herstellende capaciteit van de nier zal de kennis vergroten rondom de
biologische mechanismen die ten grondslag liggen aan nierfalen.
In dit onderzoek wordt gewerkt met muizen.