NTS 2016777 Effect van oxidatieve stress op het functioneren van afweercellen in de long bij longaanvallen van astma en COPD.

Longaanvallen bij astma/COPD zijn plotselinge verslechteringen van het ziektebeeld die het dagelijks functioneren van de patiënten ernstig verstoren en de conditie van de longen versneld doen achteruit gaan. Van de COPD-patiënten die eenmaal een longaanval hebben gehad, is vijftig procent  binnen twee jaar overleden aan meer longaanvallen. Virusinfecties zijn een belangrijke oorzaak van deze aanvallen. Er bestaat nog geen effectief geneesmiddel dat ze vermindert of voorkomt.

Patiënten met astma en COPD hebben ontstekingscellen in de longen die schade aan longcellen kunnen veroorzaken door het maken van reactieve zuurstofproducten (oxidatieve stress). Wij hebben gevonden dat een door ons opgewekte milde longaanval ernstiger zal zijn als er meer oxidatieve

stress is tijdens een stabiele fase van de ziekte. Daarnaast blijkt dat belangrijke afweercellen (macrofagen) in de longen van patiënten met astma en COPD zo veranderd zijn, dat ze - vergeleken met macrofagen van gezonde mensen - minder goed kunnen reageren tijdens longaanvallen. Dit heeft mogelijk te maken met de oxidatieve stress waaraan deze macrofagen zijn blootgesteld in de longen van patiënten.

Wij veronderstellen dat oxidatieve stress macrofagen zo verandert dat hun bijdrage aan de afweer tegen virussen wordt geremd en ze tegelijkertijd meer ontstekingsbevorderende componenten produceren. Dit leidt tot een (ernstigere) longaanval, terwijl macrofagen in gezonde mensen en in patiënten met minder oxidatieve stress virussen beter kunnen bestrijden.

Met muismodellen van astma/COPD waarin met griep longaanvallen worden opgewekt, willen wij testen of remming van oxidatieve stress en/of het verbeteren van het functioneren van de macrofagen kan leiden tot een minder ernstig verloop of zelfs het voorkomen van een dergelijke door een virus veroorzaakte longaanval.

Hiervoor hebben wij tenminste twee potentiële geneesmiddelen die we willen testen in de muismodellen voor longaanvallen. Voordat muizen zullen worden blootgesteld aan deze nieuwe kandidaat-geneesmiddelen, worden de middelen getest op plakjes longweefsel en longcellen om de meest effectieve en minst gevaarlijke kandidaten te kunnen selecteren.

Met onze studies verwachten wij een bijdrage te kunnen leveren aan het verminderen van de ernst van longaanvallen en mogelijk zelfs aan het voorkomen van longaanvallen door het ontwikkelen van geneesmiddelen die oxidatieve stress verlagen en/of het functioneren van macrofagen verbeteren.