Behandeling van kanker met chemotherapie gaat vaak gepaard met erstige bijwerking, doordat de medicijnen zich over het hele lichaam kunnen verspreiden. Hierdoor worden niet alleen tumorcellen aangetast, maar ook gezonde cellen. Als oplossing voor dit probleem kan chemotherapie verpakt worden in nanodragers: mediciijnafgiftesystemen die door hun grootte vooral uit de relatief lekke tumorbloedvatten zullen ontsnappen. Op deze manier hopen de medicijnen zich specifieker in de tumor op. Deze medicijnafgiftesystemen zijn vaak echter lange tijd in de bloedbaan aanwezig , waardoor na verloop van tijd toch afgifte van chemotherapeutische middelen in overige delen van het lichaam is. Dit kan weer voor andere bijwerkingen zorgen, zoals ontstekingen aan handen en voeten en irritaties in de mond. Deze bijwerkingen zijn een beperkende factor voor de frequentie en dosis van de chemotherapie.
Het doel van dit project is om er voor te zorgen dat effectieve kankertherapie met chemotherapeutische nanomedicijnen gegeven kan worden met minder bijwerkingen. Hiertoe ontwikelen we nanomedicijnen, die na een maximale ophoping in het kankergezwel verwijderd kunnen worden uit de bloedbaan door middel van een klaringsmiddel. Dit is een groot deeltje dat aan het nanomedicijn kan binden en deze weg kan vangen uit de bloedbaan. De verdeling van de nanomedicijnen en klaringsmiddelen over het lichaam en klaring uit de bloedbaan worden onderzocht en daarnaast worden de therapeutische effectiviteit en veiligheid bepaald.
In dit onderzoek wordt gebruik gemaakt van muizen.